میان دنیا خوابمان برد

   و خدا را جا گذاشتیم

                     [ قرار ساعت نیمه روز را :

گفتی: - یاد بگیرم، آب بخوانم و نان بشمارم

     - و حفظ کنم الف را که حرف اول هزار کلمه بود

نگفتی چراغ را خاموش بنویسم یا روشن؟

نگفتی شب را از ستاره هایش کم کنم یا جمع بزنم؟

در بعدازظهرهای نجیب دلتنگی

اشکهایم را کجا خاک کنم

و بغض مشقهایم را کجا ببارم؟

میان چارده سالگیِ قرنهای طولانی

می­شد نیمه شب را لمس کنیم

وُ عروسکهای خواب را ببوسیم

وُ زیر درختهای گردو

اولین احساس بلوغ را تجربه کنیم.

می­شد پای هیچ حرفی را وسط نکشیم

فقط نگاه چشمهامان را بازی کنیم

پر از هیچ وُ

خالی شویم از فکر.

می شد زندگی را

خواب را

و صبح را

بدویم تا تمام زمین

و پاک کنیم

سکوت بکر رودخانه زمان را

می شد بود و خوب بود

می شد ماند و خوب ماند

چه هراس ها

تا...

پوست انداختیم تمام سادگی بودنمان را.

کمی تلخ از نگاه تو،

قند نمی خواهد

این شب سیاه

۲

شب روی نگاهم می خوابد

از بس که سیاه می شوم از درد

تاریک تر از من

رنگی نیست